شبانه های بی تو

دو چشم  آبی سبز پشت عینک  بود

واو مثال قشنگ یک عروسک  بود

میان  آمدگان  شهر  دلتنگی

بدون هیچ دلیل بیخودی تک بود

 وچشم های درشت رنگی اش انگار

قرارگاه دوتا خلیج کوچک بود

و اونسیم ملایمی که می آمد

و روح عاصی من چو بادبادک بود

تمام اهل محل دچار او بودند

و او به قول خودش هنوز کودک بود

هجوم  گیسوی تابدار او  انگار

کنار قوس شقیقه مثل پیچک بود

شبیه منتظری که خسته از دنیاست

دچار رنج وغم وتعلل وشک بود

دریغ که این زن باستانی شعر

اسیردست پلید یک مترسک بود

دلخسته ام از بودن و ازاینهمه تکرار

از دیدن این مردم و از کوچه و بازار

                     در هرطرف شهر سرراه تو سبزند

                      با کینه و با نفرت و با عقده  بسیار

 نفرین به تو ای مرد به دنبال چه هستی؟

شهر از نفس روح خبیثی شده  سرشار

                     عمریست که افسرده ام وزخمی ودلتنگ

                     از شایعه و رنجش و  از تهمت و آزار

چون باد سراسیمه وبی مقصد و منزل

دنبال  فرار از قفس شهرم  و  هر بار

                     تقدیر نمی خواهدازاین وضع رهایی

                     شاید که نگاه تو  مرا  کرده  گرفتار

باید که بتدریج در این وضع  بمیرم

چون جان به لب آمده ای درپس دیدار

                      ای زندگی  ای قصه  ناخواسته  من

                      دست ازسر این جان به لب آمده بردار

در خاک  فرو  رفتن و از خلق بریدن

اینست همان خواهش دیرینه ام ای یار 

                       فردای همین شعر تو ایکاش بخوانی

                       اعلامیه  مرگ  مرا  بر  دل  دیوار

ازآنروزی که چشمانت به راهم بود

                          دلم خوش بود روزی با تو خواهم بود

به رویای تو دل خوش بودم ازاول

                                که این تنها خوشی گاه گاهم  بود

نگاه مهربا نت در هجوم درد

                               همیشه چون دعا پشت وپناهم بود

وجودت را به دست سرزنش مسپار

                                 گناه  از جانب  بخت سیاهم  بود

تو تقصیری نداری غیرازاین مردم

                                   زمین وآسمان هم سد راهم بود

                             غم ورنج ومصیبت هر سه با هم بود

به جای شادی وآسایش ولذت

                                  بساط  غم  برای من  فراهم  بود

خیال با تو بودن در تمام عمر

                                   قرین لحظه های پر ز آهم   بود

ترا فریاد کردم در گلوی شهر

                                به  جان تو  همین تنها گناهم  بود

خداحافظ به واقع خوب میدانم

                             که دیگر با تودر یک جا نخواهم بود

                                     زیبا  تر از نگاه  تو هرگز ندیده ام

                              کاین گونه از تمامی مردم بریده ام

هی فکرمیکنم که دراین روزهای تلخ             نام  ترا چگونه و از کی  شنیده ام

بازاز میان این همه  اسم  تصنعی                 خطی به دوراسم قشنگت کشیده ام

خطی بدور اسم تو ای مهربان ترین               یعنی ترا  برای خودم  برگزیده ام

تنها گواه صادق عشق میان ماست                 این دستمال خیس  به آب دودیده ام

این دستمال کاغذ نرم سفید رنگ                   من بارها به زیر دو ابرو کشیده ام

دردوره ای که هرکه به فکرغنیمتست             عشق  ترا به قیمت جانم  خریده ام

بین من وتو فاصله بسیار بوده است               با این وجود فاصله ام  را دویده ام

مثل پرنده دنبال سرنوشت خویش                  ازشاخه ای به شاخه دیگرپریده ام

کم کم به آخرقصه می رسم ولی                  ای  روزگار بد به خدا من بریده ام

                              دیگر وقوع  معجزه هم کارساز نیست

                              چون نقطه ای به آخراین خط رسیده ام

درهجوم  کلمات  و هیجان  و ماتم              سر یک کوچه  بن بست رسیدیم  بهم

او سبکبارتر ازخواب  خدایان زمین            می زد آهسته و آرام و هوسناک  قدم

کودکی دربغلش داشت به شیرینی خویش      زیرلب زمزمه میکرد " فدای  پسرم"

 تنش  الماس  تراشیده  اعصار  قدیم            تن من جایگه خستگی و محنت و غم

 کاش می شد بگذاری به نگاهت هربار         بر جراحات  دل  سوخته  من  مرهم

 درتلاقی من و چشم چراغان شده ات          خنده  ناز  تو دنیای  مرا ریخت  بهم

 سروهای همه دنیا  زخجالت مردند             ای  به  قربان  تو و قد  بلندت  عالم

 گیرم از شرم وحیا دم نزنم ازعشقت          چه جوابی به دل خون شده خود بدهم

 من و تو دیر رسیدیم به هم ، اما  نه            دست  تقدیربه بخت من وتوکرده ستم

 کاش می شد که بمیرم  سرراهت بانو          پیش پای توهمینجا وهمین ساعت ودم

 همه قصه من خواب  پرازرنجی بود           خواب دنیای  به  هم ریخته  یک آدم

 عمر کوتاه مرا با نفس خود می برد            عشق، این واژه هرجائی  دامن مریم

 یاد باد آنکه ترا گرم در آغوش گرفت          یاد باد آنکه زگرمای تنت  می مردم